Jeszcze kilka lat temu sama szukałam odpowiedzi na pytanie, dlaczego mimo zaangażowania i ciągłego rozwoju wciąż czuję, że czegoś mi brakuje.

Fotografia pojawiła się w moim życiu kilka lat temu i wniosła w nie wiele zmian. Była moją pasją i przestrzenią, w której mogłam tworzyć, ale przede wszystkim nauczyła mnie uważniej patrzeć na drugiego człowieka. Zaczęłam dostrzegać emocje, sposób, w jaki ludzie pokazują siebie światu, oraz to, co często kryje się za tym, czego nie mówią wprost.

Z czasem zaczęłam również przyglądać się sobie. Wpadłam w błędne koło kolejnych kursów i zdobywania nowych umiejętności. Towarzyszyło mi przekonanie, że muszę wiedzieć więcej, umieć więcej i być jeszcze lepsza, żeby w końcu poczuć się wystarczająco dobra i móc stabilnie zarabiać na tym, co kocham.

W pewnym momencie zaczęłam przyglądać się temu, co dzieje się głębiej.

Zdecydowałam się na hipnoterapię. Przez kilka miesięcy szukałam odpowiedniej terapeutki, ponieważ zależało mi na osobie, której naprawdę będę mogła zaufać. To doświadczenie stało się dla mnie ważnym punktem zwrotnym.

Zaczęłam rozumieć, że wiele naszych reakcji, decyzji i zachowań ma źródło w nieświadomych wzorcach. W przekonaniach, doświadczeniach i sposobach reagowania, które kształtowały się przez lata.

To właśnie wtedy moje zainteresowanie ludzkim umysłem zaczęło nabierać zupełnie innego kierunku.

Zaczęłam zgłębiać psychologię, hipnoterapię i coaching kognitywny, szukając sposobów, które pozwalają pracować zarówno z tym, co świadome, jak i z głębszymi mechanizmami wpływającymi na nasze funkcjonowanie.